Scribendi Infinitum – Sonsuz Yazı

Kırmızı başlığını kendi seçmişti. Moda olduğundan değil, bir protestonun meydanından kalmaydı; fark edilmek için değil, var olmak için.

Annesi kapıdan çıkarken seslendi:
“Konumunu canlı paylaş.”

Büyükannesi WhatsApp’tan yazdı:
“Tanımadığın linklere tıklama.”

Ormandan geçmedi bu kez; beton ağaçların, güvenlik kameralarının altından yürüdü. Bir uygulamanın önerdiği “en güvenli” rotayı takip ediyordu. Kurt, bir çalının arkasından çıkmadı; bildirim ekranına düştü. Önce bir takip isteği, sonra “hikayesine” bir yanıt. Sesi etkileyiciydi, algoritmanın boşluklarını iyi biliyordu.

“Ben de senin gibi bu kalabalıkta yalnızım,” dedi.

Profil fotoğrafı güven vericiydi; bakışları net, cümleleri imla kılavuzu kadar özenli. Kız durdu. Ekranın ışığı yüzünde soğuk bir iz bıraktı. Annesinin dijital kaygılarıyla, kendi sezgileri arasında bir sarkaç gibi gidip geldi.

Büyükannesinin evine vardığında kapı kilitliydi. Pencerenin ardında bir mavi ışık titriyordu ama içeriden gelen ses, büyükannesinin sesindeki o sıcaklığı taşımıyordu.

Kız kapıyı çalmadı. Polisi aradı, “şüpheli bir durum” bildirdi. Kurt, kapının eşiğinde yakalandı.

Masal bitti.

Biray Okumuş