Sabahın ilk ışığı, pencereye değdiğinde
camda küçük bir kırılma olur ve işte orada başlar şiir
ışığın kendini anlatamadığı yerde
Şehir uyanırken, kaldırımlar eski kelimeleri hatırlar da hatırlar.
Adımlar üst üste binmiş
her iz bir başkasının yarım kalmış cümlesini kimse eğilip okumaz
oysa taşların dili sabırlıdır
Bir fincan çayın buharında yükselen şey sadece sıcaklık değil
geçmişin ince sesleri
Dudaklara değmeden önce
binlerce hatırayı dolaşır…
Bugün dünya şiir günü. Oysa dünya her gün biraz şiir, insan her gün biraz eksik bir dize…
Bugün kelimeler kanıyor.
Sessizliğin ortasında açılmış görünmez bir yara, her harf biraz daha derine sızıyor.
Dil, kendini taşıyamayacak kadar ağır ve anlam, kabuğunu kırmaya çalışıyor.
Gökyüzü alçalmış sanki başını eğmiş bir şair. Bulutlar, silinmiş dizelerin hayaletleri yağmur, söylenemeyenlerin ısrarı…

Burcu Türker