Bu şehrin sokaklarında

yün yumağı gibi

yuvarlanırdık

Aydınlığın sıcaklığını

kucakladıkça

bir o yana

bir bu yana savrulup

büyürdük

Kimimiz aklaşır

kimimiz çözülürdü,

kimimiz de

yorgunluğa sarılır

ağlaşırdı

Gözlerimizdeki yaşlar

süzülürdü

kurumasından korktuğumuz

ormanın derelerine

Bir makas oyunu

keserdi bağımızı

rüyalarımızdan uyanır

boşlukta salınırdık

Heybelerimizdeki hayaller

tükenirdi zaman zaman

bazen de toprağa düşer

çiçek olurdu

HAMİT ERGÜVEN