Şimdi bir ağaç konuştu, duydun mu?
Rüzgârın dilini öğrenmiş köklerinden
toprağın hafızasından fısıldadı
Gövdesinde bin yılın soluğu vardı
her halkası bir unutulmuş öyküydü

Yapraklarıyla zamanın alnını okşadı
“Her düşen yaprak bir insanın hatırasıdır,” dedi.
Bir kuşu uğurlarken gökyüzüne
“Her gidiş, kalmanın başka bir şeklidir” diye de ekledi.

Köklerinden su yerine sessizlik çekti
çünkü bazı sözler susarak büyür
bazı dualar çürüyen tohumlarda bekler

“İnsan,” dedi ağaç
“en çok dalını budarken eksilir
ama budandıkça da güneşi daha çok sever.”
Ve ardından sustu
Çünkü bazı gerçekler sadece bir kere söylenir
geri kalanı içimizde filizlenir…