Scribendi Infinitum – Sonsuz Yazı

Bu kitap, birbirine benzemez hayatların içinden gelen sekiz kadının, yazma arzusunda buluşarak birlikte kurduğu bir anlatı alanıdır. Yazmak, burada yalnız bir masaya kapanmak değil; yan yana oturmak, dinlemek, beklemek, susmak ve yeniden konuşmaktır. Her cuma, bir çay bahçesinin en kuytu köşesinde buluştular. Çaylar tazelendi, defterler açıldı, cümleler bazen yarım kaldı, bazen birbirine yaslandı. Bu kitap, tam da o yaslanma hâlinden doğdu.

Kalem Kaleme Değince, kadınların birlikte ürettiği, birbirinin sesine alan açtığı, yazının yalnızlıktan çok dayanışmayla büyüdüğünü hatırlatan bir kitap. Her metin, bireysel bir deneyimden yola çıksa da ortak bir duygu ikliminde buluşuyor: hatırlamanın, kaybetmenin, direnmenin ve yeniden kurmanın ikliminde.

Bu sayfalarda Dilek Işık’ın savaş zamanı Pera ve Nadya’sı, tarihin sert rüzgârları arasında insan kalabilmenin inceliğini fısıldıyor. Ayfer Kayaaltı’nın Biss Teyzesi, aile belleğinin suskun köşelerinden çıkarak okurun karşısına geçiyor. İjlal Şirin’in unutamadığı Sonbahar, bir mevsimden çok bir hâl olarak içimize yerleşiyor. Nilüfer Balaban’ın Derdiye Teyzesi, gündelik hayatın içinden süzülen bilge bir kadın sesiyle anlatıyı taşıyor.

Sevinç Güngör’ün Tarçın’ı, bir karakter olmanın ötesinde bir koku, bir iz, bir çağrışım olarak dolaşıyor sayfalarda. Tenzile Tülek Danacı’nın Yokuşsuz Aşk’ı, kolay olmayan duyguların yumuşak ama derin bir anlatısını kuruyor. Yeşim Akbay Özdeğirmenci’nin Nazende Sevgilisi, kırılganlığın estetiğini hatırlatırken; Fatma Allı’nın Uçurumlar’ı insanın kendi iç boşluklarıyla yüzleşmesini cesaretle çağırıyor.

Bu öykülerde kahramanlar hayattan geliyor; sokaktan, evlerden, anılardan, yarım kalmış cümlelerden. Büyük olayların değil, küçük anların içindeki çatlaklardan sızan hakikatler anlatılıyor. Her yazar, kendi sesini korurken, ortak bir ritmin parçası olmayı başarıyor. Bu da kitabı bir derleme olmaktan çıkarıp, birlikte kurulmuş bir anlatıya dönüştürüyor.

Kalem Kaleme Değince, kadınların yazıyla kurduğu bir dostluk alanı. Kelimelerin birbirine değdiği, seslerin çarpışmadan çoğaldığı bir yer. Okur, bu kitapta yalnızca öykülerle değil; yazmanın paylaşılabilir, çoğaltılabilir ve birlikte mümkün bir eylem olduğuyla da karşılaşacak.