Scribendi Infinitum – Sonsuz Yazı

İplik, ince nehir olur akar parmak uçlarından
her düğüm, hayat durağında nefes alıyor
Terzi, zamanın kenarlarını gizlice kıvıran usta
gölgeleri biçer geceden, sabaha elbise diker

Makasın çenesi açılıp kapanır
sanki eski bir hikâyenin kapılarıdır onlar
Kesilen her parçada geçmişin tozu kalkar
gömleğin yakasında çocukluk izi bulursun

Kalıplar, insanın görünmeyen hâlini çizer
terzi ruhun kıvrımlarını anlar, sesini duyar
Bir pantolon paçasında yarım kalmış bir yol vardı
ceket cebinde saklı umut, unutulmuş şiirler

Dikiş makinesi, demir kalp olur, atar
atladıkça ilmekler, geleceği birbirine bağlar
Terzi bilir: Hayatın söküğü olur, korkma der
her sökük biraz hayattır, biraz tamir, biraz hatıradır

Ve günün sonunda, terzi aynaya bakar sessizce
çalıştığı kumaş değil, kendi kaderidir yüzünde duran
terzilik
insanın kendisini yeniden dikmeye benzer

Burcu Türker