Scribendi Infinitum – Sonsuz Yazı

Borcumuzu ödercesine taşıdığımız

fularımız kırmızıydı

hayallerimizde biriktirdiğimiz

yarınlarımız gibi

Yol alev alevdi

içtiğimiz şarap yakıcı

etrafında sabahladığımız

ateşin çıtırtısı

çağırırdı bizi dansa

Sevgi doluydu sözlerimiz

kavgamız da.

Sonrasındaki vedalarımız

hüzünlü.

Tutanamadığımız benliğimiz

bizi terk eden rüyalar

uzaklaşan gelecek

karanfil kokuluydu.

Kaybettiklerimiz,

uçurtmalarına tutunup

bizden gidenler,

onlardan gittiklerimiz

yüreğimizdeydi

Ayrılıklarımız

türkülere sığmıyordu.

Aykırılıklarımızla

bizi kucaklayan sokaklar

şaşkındı.

Duvarlardaki dudak izlerimiz,

annelerimizin bitmek bilmeyen

gözyaşları

eşlik ederdi adımlarımıza

Gün

şafakla sarmaş dolaş gelirdi

pencereme.

Veda ederken de öyle

denizden ama

illa da…

Ellerimizde büyüttüğümüz

cesaretin renkleri

masumiyete sığmayan

ihanetler,

Ah o kendimize olanlar

acı yüklüydü

Tartıştığımız kurgular

ardından

coşkulu sevişmelerimiz

taşırdı bizi ölümsüzlüğe

tutkularımızla

Bakmadan kilometre taşına

umut tutunmuş avuçlarımıza

açacak papatyalar gibi

Rüzgarlar uzak olsa da

güneş vazgeçmeyecek

baharlarımıza ışımaktan

                               HAMİT ERGÜVEN