Ne yana dönsem kendime çıkıyor yürüdüğüm tüm yollar. Kar, bir ölüm sessizliğiyle yağıyor dışarıda. Aramızda uzun yollar, insanlar var. Yetişsem uzanamam sana, uzansam dokunamam.

Üşüten, açılmayan pencereler duruyor hâlâ. Azar azar eriyorsun orada. Yağmur damlası telaşıyla kaçıyorsun. Bilmediğim ülkelerde, ahşap evlerin pencere kenarlarına konuyorsun.

Cemre oluyor düşüyorsun ala renkli çiçeklerin köklerine.

Seyrediyorum seni;

Çekilip yalnızlığın suskun köşelerine, sessizce izliyorum ardım sıra gidenleri.

Yeliz Şenyerli